Tam daleko za górami

---

Wszystkie trzy się zasmuciły,

Gdym je miał porzucić;

Wszystkim w oczkach łzy stanęły,

Bo jak się nie smucić,

Tleni cierpiał nędzy, biedy,

Choć chciałem pracować,

Nim się nadarzyło kiedy

Garnek odrótować.

Z jakie dziesięć złotóweczek,

Dla mej biednej matki,

Zaraz je włożę w woreczek,

I poślę do chatki.

Nieraz smutny, głodny, drżący,

Stoję pode drzwiami,

Czekam, póki mnie służący

Zawołają sami.

Myślałem, że nędzne życie

Skończyć będzie trzeba,

Gdy w tern do mnie zeszedł skrycie

Piękny anioł z nieba.

Odtąd już nie cierpię nędzy

Od rana do zmroku,

Lecz mi droższa od pieniędzy,

Była łza w jej oku.

Ten, co sam zna co to bieda,

Wie pomódz bliźniemu,

Co swe własne życie sprzeda,

Na wsparcie biednemu.

Pozwól mu być wdzięcznym za to

I chciej mu darować,

Kiedy przyjdzie w każde lato

Garnczyk odrótować.