Daj wam Boże długie lata 1610

---

HALKA - akt IV scena 3

OSOBY:
Zofia - M. Polińska-Lewicka
Janusz - W. Brégy
Halka - T. Mankiewiczówna
Stolnik
Jontek - A. Wiśniewski
Chór

CHÓR:
Daj Wam, Boże, długie lata,
I to ożenienie.
Stałe szczęście niech Wam daje
Długi wiek i mienie;
Długi wiek Wam daje,
Długi wiek i mienie,
Długi wiek i mienie.
Daj Wam, Boże, stałe szczęście, wiek i mienie;
Daj Wam, Boże, stałe szczęście, wiek i mienie.

ZOFIA:
Lecz cóż to? Jakaś biedna dziewczyna!

CHÓR:
To biedna dziewczyna.

ZOFIA:
Z tą twarzą bladą, cierpiącą.

CHÓR:
Z tą twarzą wybladłą, cierpiącą.

JANUSZ:
Ha! Czy też jej nie poznała?

HALKA:
Biedna ja, biedna dziewczyna,
Porzucił Jaśko, mój sokół.
Na próżno go szukam naokół,
Uleciał miły mój ptak.
Na próżno go szukam naokół,
Uleciał miły mój ptak.

STOLNIK:
Jakaż to biedna dziewczyna
Z tą twarzą bladą cierpiącą
Ta twarz mi się przypomina
Ach, zda się widziałem już ją.

ZOFIA: (równocześnie)
Jakaż to biedna dziewczyna
Z tą twarzą bladą, cierpiącą,
Ach pomnę, widziałam ją, widziałam ją.

JONTEK:
A żeby ją też poznała,
A żeby poznała, o Boże.
Łatwo domyśleć się może,
Wtedy wzgardziłaby nim.

CHÓR/JONTEK/HALKA:
... (niezrozumiałe, wiele tekstów jest śpiewane naraz)

HALKA:
Nad biedną Halką zlituj się, Panie,

CHÓR:
Osłoń, zachowaj(?) ją.

Scena chyba 5
https://polona.pl/item/halka-opera-w-4-aktach,OTI4OTEzMjM/42/#info:metadata

Wg libretta z Naxos, na którym się oparłam, była to scena 3-cia (https://www.naxos.com/sungtext/pdf/8.660485-86_sungtext.pdf). Jednakże to Grecy mogą być w błędzie, jako że na Trubadurze (na którym wsparł się Bartłomiej, spisując drugą stronę płyty) też jest to scena 5-ta.

Ostatnio znalazłam książeczkę "Halka: Tekst i objaśnienia" (PWM, r. 1952), i opierając się na niej, moim zdaniem koniec brzmi tak:

JONTEK:
A żeby ją też poznała,
A żeby poznała, o Boże.
Łatwo domyśleć się może,
Wtedy wzgardziłaby nim.

CHÓR:
Trwoga! Trwoga! Trwoga!

(dalej na podstawie książeczki)

HALKA:
Biedna ja, biedna dziewczyna,
Porzucił Jaśko, mój sokół
Na próżno go szukam naokół,
Uleciał miły mój ptak.

ZOFIA: (równocześnie)
Biedna, biedna dziewczyna...
Ta twarz mi się przypomina,
I, zda się, widziałam już ją!

JONTEK: (równocześnie)
A żeby ją też poznała,
A żeby poznała, o Boże.
Łatwo domyśleć się może,
Wtedy wzgardziłaby nim.

STOLNIK: (równocześnie)
Jakaż to biedna dziewczyna,
Z tą twarzą bladą, cierpiącą,
Jej twarz mi się przypomina,
Widziałem już ją.

JANUSZ: (równocześnie)
A żeby jej nie poznała,
Drżę cały z wstydu i trwogi!
A hańbą mi - łzy tej niebogi;
Niegodnie uwiodłem ją.